همیشه وقتی یک فیلم ایرانی برنده یک جایزه سینمایی میشد  مثل فیلمهای استاد عباس کیارستمی یا محسن مخلباف و یا ابراهیم فروزش وقتی با عطش فراوان میرفتم و فیلم را میگرفتم ایران را کشوری بد بخت و بیچاره میدیدم که در اون هم یا پیرزن پیرمدن و یا خردسال و معلولن. و ما هنوز با فانوس خونه ها مون روشن میکنیم بای همین این جایزه ها را مثل صدقه های هنری حس میکردم تازه حرف این کارگردان ها را فقط به اصطلاح روشن فکرهای جامعه میفهمیدند( و البته من روشن فکر نبودم چون این فیلمها رو نمی فهمیدم) لذا فیلم یک جدایی یا همان جدایی نادر از سیمین برای این جذاب بود که فیلمی بود در رابطه با مسئله ای که همه آن را درک میکنند که در کنار بازی بازیگران حرفه ای در مقبال استفاده از نا بازیگر توسط جایزه های قبلی حلاوت بیشتری برای ما ایرانی هاداشت. اما در مورد جایزه گلدن گلوب که در کنار 20 یا 30 جایزه دیگر فیلم قرار می گیرد جذابیت و موفقیت سومین فیلم از سه گانه دروغ فرهادی را جذابتر  می کند البته امیدوارم پس از سه فیلم چهار شنبه سوری .درباره الی و یک جدایی جایزهای او نیز یعنی خرس نقره ای برلین . گلدن گروپ و گرفتن اسکار نیز کامل شود اما در مورد کسانی که از گرفتن جوایز و موفقیت های فرهادی نارحت باشند را این حرف را دارم که ناراحت باشید و از این ناراحتی بترکید.

در ادامه مطلب  از ویکی پدیای فارسی مطالب جالب را در مورد این فیلم برایتان قرار داده ام امیدوارم که یاد داشت دیگری را در مورد گرفتن جایزه اسکار برای یک جدایی بنویسم.راستی دست من و تو درد نکنه که مراسم را پخش زنده پخش کرد و درود بر مجری های اون برنمه که از شادی کلی جیغ و داد از شادی به راه انداختند درست مثل صدا و سیمای خودمون.!!!

 تیغ‌های ریش‌تراشی را بسته‌ای می‌فروختند و تو با سماجت تنها یک دانه تیغ می‌خواستی. نه من دلیلش را دانستم، نه بقال مات‌مانده‌ی خیابان جهان‌آرا که اگر تو را نمی‌شناخت بدون شک هردوی ما را از دکانش بیرون می‌کرد! من که همیشه ریش‌داشتم و بی‌نیازِ تیغ بودم و جایی برای پادرمیانی کردنم برای خریدن بسته‌ی تیغ‌ها نبود و تو مثل همیشه از خر شیطان پایین نمی‌آمدی! بالاخره بقال نگون‌بخت تسلیم شد و بسته‌ی تیغ‌ها را گشود و یک دانه تیغ به قواره‌ی یک بلیط اتوبوس را کفِ دست تو گذاشت. آن را لای برگ‌های کتابت گذاشتی و لبخند زدی! لبخندی به تلخی اسمرینفِ در آبی.